Al vrij snel in het bestaan het aanloophuis is er een gedenkhoekje ingericht voor de mensen die het aanloophuis jaren hebben bezocht of gediend. Op een mooie standaard ligt een boek met daarin de namen en relevante beschrijving van hen die zijn overleden. Elke dag wordt daarbij door dienstdoende vrijwilligers een kaars aangestoken en blijven zij op deze wijze in onze herinnering voortleven. Soms gaat het verder dan alleen een bericht in het gedenkboek wanneer blijkt dat er geen directe naasten zijn om iemand een waardig afscheid te bezorgen. Zo proberen we om elkaar heen te staan, ook bij het afscheid nemen van mensen die ons zijn ontvallen.

Willem
Willem is zo'n voorbeeld, een bekende gast die jaren het aanloophuis heeft bezocht en nodig heeft gehad.
De onderstaande foto's zijn van een poosje geleden. Nadat Willem liefdevol opgenomen moest worden bij het Leger des Heils in Rotterdam, kwam hij zo vaak als mogelijk nog naar het aanloophuis in Vlaardingen waar zijn roots lag. Daar hebben we hem geëerd door hem een zilveren visje op te spelden. Een aandenken aan Vlaardingen waar hij heel trots op was.

Op 15 mei jl. hebben we hem begraven op de begraafplaats in Holy, alwaar het volgende "in memoriam" is uitgesproken door een vrijwilliger van het aanloophuis:

In Memoriam – Willem [2010]
U herkent dit vast wel. Mensen kruisen je pad. Soms trek je een poosje samen op, maar na verloop van tijd gaat ieder weer zijn of haar eigen weg. Minstens 20 jaar geleden kruiste Willem  zo ons pad. En we raakten nooit meer helemaal uit elkaars gezichtsveld. De eerste jaren door het werk van Sjaak. mijn man, bij het toenmalig gemeentelijk woningbedrijf en later als bezoeker van het aanloophuis de Groene Luiken, waar Sjaak en ik vrijwilligers zijn.

Over de doden niets dan goed, maar dat zou geen recht doen aan Willem’s leven.
Het fascineerde om te merken hoe Willem altijd op maar één manier zijn recht probeerde te halen. Dreigend, vloekend en tierend en goed in mensen tegen zich in het harnas jagend . Dat er ook andere manieren waren om iets voor elkaar te krijgen kwam kennelijk niet bij hem op. De vraag waarom Willem zo in elkaar stak en zijn leven zo leefde is voer voor psychologen. Maar het bleef triest om te zien hoe hij altijd weer aan het kortste eind trok. Je zou kunnen zeggen: eigen schuld dikke bult en zoek het zelf maar verder uit. Maar  daar zorgde Willem wel voor dat dàt niet gebeurde. Als hij je eenmaal op zijn pad had gevonden dan kwam je niet gemakkelijk van hem af. En dat was eigenlijk heel logisch: hij kon het namelijk niet zelf uitzoeken. Koppig, onaangepast en eigenwijs als hij groot was.
Er waren in die tijd in Vlaardingen heel wat mensen die hem altijd weer hielpen. Vrijwillig of professioneel.
In de loop van de jaren liep zijn gezondheid sterk achteruit en ook het fietsen met de kar erachter waar hij jut en jul in verzamelde, werd verleden tijd.

Zijn laatste verblijfplaats was een container, waar vanuit hij dagelijks naar het aanloophuis strompelde. Daar vond hij warmte, aandacht, koffie en alle primaire behoeften die een mens nodig heeft om zichzelf  te kunnen zijn.

Willem kon toch nog steeds in die tijd, en eigenlijk onbegrijpelijk, de kracht vinden om, in ieder geval rond Sinterklaastijd, als zwarte piet verkleed door de stad te lopen, al pepernoten strooiend voor de kinderen, want daar hield hij van. Die tijd kon hem niet lang genoeg duren. En wanneer dat feest plaats maakte voor het kerstfeest dan trok hij zich terug en leefde  weer zijn eigen leven tot het volgende Sint-tijdperk.

Tot het echt niet meer ging. De vrijbuiter die hij wilde en dacht te  zijn werd opgenomen bij het Leger des Heils aan de Coolhaven in Rotterdam. En Vlaardingen verloor zo een lastige maar toch ook kleurrijke inwoner, bij velen bekend en ook berucht.
In dat eerste jaar werd Willem nog dagelijks met een taxi naar Vlaardingen in het aanloophuis gebracht en vandaar uit schuifelde hij zo nu en dan nog een stukje door zijn stad en kwam zo ook weer bij ons terecht. Zijn grote mond was zo goed als verdwenen.

De jaren in Rotterdam waren zwaar omdat het niet zijn eigen keuze was. Het grootste plezier was om hem mee te nemen naar ons huis of zwerftochten te maken in ons campertje. Lekker langs de Waterweg, met eten en een borreltje. Rustig naar de vogels kijkend en wijzend, want dat waren zijn vrienden. Misschien wel zijn verlangen om ook zo vrij te  zijn als de vogels in de lucht.

En nu, Willem, ben je vrij. Vrij van angsten, zorgen, boosheid en pijn.
We begeleiden je onder een kakafonie van vogelgezang naar je laatste rustplaats. Jammer dat je het zelf niet meer kan horen, of misschien toch wel.