Dineke van der Vlis heeft zich het maken van wandkleden zelf eigen gemaakt, al kwam haar opleiding tot lerares in het nijverheidsonderwijs, de vroegere huishoudschool, hierbij wel goed van pas.

Dineke van der Vlis heeft altijd haar eigen kleding gemaakt, voor zichzelf en voor haar gezin. Ook de benodigde accessoires zoals hoeden, petjes, tassen en wat nog meer zette ze met behulp van haar Zwitserse naaimachine vlot in elkaar. Zelfs de stoffering voor in huis: gordijnen, kussens, tot aan vloerkleden toe, als het even kon maakte ze alles zelf. Ze zegt altijd; ik had geen betaalde baan buitenshuis, zoals de meeste moeders van tegenwoordig, maar ik heb het geld thuis verdiend.

Vaak werkte ze met nieuwe modestoffen, maar ze deed ook aan 'vermaken'. Van bestaande kledingstukken maakte ze iets nieuws en dan ook liefst iets totaal anders.
Zo kon het gebeuren dat een afgedankt keukengordijn veranderde in een vrolijke strandoutfit en toverde zij een fluwelen 'ouwedamesjurk' om in een hippe tienerjas. Recycling heet dat tegenwoordig. Toen was het gewoon een kwestie van portemonnee.

Al dat naaiwerk betekende dat er thuis altijd wel lappen stof, knopen, kralen en niet te vergeten de benodigde naald en draad voorhanden waren. Er was altijd wel iets te doen en zelfs als dat klaar was werden de resten weer gebruikt om er poppen van te maken en poppenkleertjes voor haar dochters en hun vriendinnen.

Na een zware operatie was ze erg verzwakt en voelde ze zich gedurende lange tijd te beroerd voor alles. Op een dag klom ze de trap op naar de zolder. Ze pakte de grote jute zak, waarin ze alle textielresten verzamelde tot de komst van de lorrenman, en ze schudde de zak leeg. Vanuit de kleuren en de vormen van die afgedankte lappen uit de lorrenzak ontstond haar eerste wandkleed.
Zelf zegt ze het zo: “De stoffen doen iets met je. Je wordt geraakt door hun kleuren en dessins en dan is het begin er vanzelf. Uiteindelijk groeit er dan een heel wandkleed uit. Maar het komt voort uit de stof zelf. Die vraagt er gewoon om”.

Later volgde Dineke van der Vlis nog een korte cursus aan de Vrije Academie, maar ze had haar eigen manier van werken al gevonden. Als de ideeën zich eens een keertje niet spontaan aandienden, dan vond ze altijd wel weer een lap stof die haar tot inspiratie bracht. Zo vroeg ze ooit aan een wildvreemde mevrouw of ze misschien een stuk uit haar jurk mocht knippen. Zomaar, omdat ze de stof zo mooi vond.

De wandkleden van Dineke van der Vlis vallen op door hun bijzondere kleurencombinaties, door het gebruik van de meest uiteenlopende materialen en door de veelheid aan onderwerpen.

Enkele van de hier geëxposeerde kleden zijn geïnspireerd door de wondere wereld onder water of door de bizar gekleurde kalkformaties die ze aantrof in grotten. Andere zijn impressies van fiets- en wandeltochten in de nabije omgeving. En dan zijn er de bijbelse thema's, opgedaan in het leerhuis. Wat alle kleden met elkaar gemeen hebben is dat ze stuk voor stuk zijn ontstaan uit hergebruik van textiel.